- Tatusiu, dzisiaj mówimy tylko po angielsku. Tak brzmi komunikat wygłaszany kilka razy w tygodniu przez 5-letnią córkę. Oczywiście zgadzam się natychmiast, choć wiem, ile kosztuje mnie decyzja, szczególnie po ciężko przepracowanym dniu. - You know, Dad, I really like to speak in a few languages. Polish, english and even french. Once I will speak in all languages of the world.

W Szkocji, jak wszyscy wiemy światło słoneczne występuje. W postaci naturalnej można zaobserwować to rzadkie zjawisko kilka godzin w tygodniu, częściej w solarium, ulotkach reklamujących wakacje oraz w programach przyrodniczych. Oprócz błękitnego nieba można zauważyć brak służby zdrowia, tzn. służba jest, chociaż w tej materii zdania są podzielone.

Jeżeli rozpacz nie pozostawia złudzeń, pozostaje albo poddać się irracjonalnemu przeświadczeniu albo popełnić samobójstwo. Oba rozwiązania są beznadziejnie trudne. Pierwsze odziera nas z wolności wyboru, drugie odbiera tę wolność na zawsze. Jako zwolennik rozwiązań pragmatycznych podporządkowałem się niezrozumiałemu przekonaniu, iż lepszy wybór nijaki, trudny do określenia w skutkach, niż żaden.

Dokonałem wyboru. Dzięki szybko podjętej decyzji zostałem wykwalifikowanym operatorem wózków widłowych, różnego rodzaju maszyn i urządzeń, jednym słowem, uniwersalny żołnierz, szary, z numerem, odzieżą oraz butami, w których dzielnie maszerowałem przez kilka trudnych lat. Jednak obstrukcja wynikała nie z charakteru wykonywanej pracy, lecz środowiska, według mojej opinii, złego i schorowanego.

Trudno o lepsze miejsce do kontemplacji niż, stary, zaniedbany, pokryty mchem cmentarz. Nawet średnio inteligentnemu człowiekowi, widok zimnego epitafium penetruje dogłębnie otchłanie szarych komórek. Bycie aktorem podrzędnej sztuki, wymaga nie lada wysiłku. Niechęć, przenika konieczność, zaś wolę, nadzieję, wiarę, melancholijna oczywistość.

Tymczasem stałem na skrzyżowaniu czekając na pierwszego w życiu Landlorda. Byłem zmęczony, śpiący, głodny i mokry. Deszcz nie zamierzał ustąpić. Kobieta, na którą czekałem, miała w tym czasie, zupełnie inne plany. Ostatecznie pojawiła się, tłumacząc, że dziecko, praca, korki, parkingi…

Kolejka była kręta i długa, tak się złożyło, iż dreptałem na jej samym końcu, to przez wrodzoną uprzejmość zapewne, niezdecydowanie lub głupotę. Cisza, jaka panowała w pomieszczeniu była wręcz nie do wytrzymania, nikt ze sobą nie rozmawiał, nie sprzeczał się, nie śmiał, nie płakał, choć łzy czuć było w gęstym od perfum powietrzu.

"Każdy może, prawda, krytykować, a mam wrażenie, że dopuszczenie do krytyki, (…) tu nikomu tak nie podoba się. Tak, więc z punktu, mając na uwadze, że ewentualna krytyka może być, tak musimy zrobić, żeby tej krytyki nie było, tylko aplauz i zaakceptowanie tych naszych, prawda, punktów, które stworzymy."