Festiwale filmowe bywają różne i najczęściej tak bogate w interesujący program, że trudno się zorientować, co tak naprawdę chciałoby się zobaczyć. W tym roku, ze względu na ograniczenia czasowe, ale także moje zainteresowania, postanowiłam skupić się na dokumencie- wydarzeniach około festiwalowych organizowanych przez Scottish Documenatry Institute (Edinburgh Pitch Forum i Doc Week) oraz samych filmach dokumentalnych- krótkich i długich metrażach. Mimo wszystko, ze względu na brak czasu, nie udało mi się zobaczyć wszystkiego, co chciałam. Filmy, które obejrzałam, mimo, że właściwie sytuują się trochę na obrzeżach festiwalu i wiem, śledząc teraz notatki prasowe, że nie zdobyły nagród, są wciąż warte polecenia.

Najskuteczniej moją uwagę przyciągnęły dokumenty osobiste, w których reżyser/twórca jest obecny na ekranie razem ze swoim bohaterem i historia bohatera staje się współ-historią reżysera albo kiedy twórca jest zarówno tematem jak i bohaterem swojego dzieła. Taka sytuacja właśnie ma miejsce w wyprodukowanym przez SDI w Edynburgu filmie Amy Hardie The Egde of Dreaming.

Marzenia senne i film mają długą i frapującą historię. Teoria filmu bardzo często kojarzy narracje filmowe ze snami, film może być jak sen, a sen- jak film (tak nam się często jawi). Amy Hardie z pewnością nie jest pierwszą, która bada tego typu skojarzenia, ale to właśnie jej film podejmuje nową i ciekawą eksplorację znaczenia snów (lub jego braku).

Amy prowadzi szczęśliwe życie żony, matki oraz zawodowo spełnionej kobiety. Mieszka w pięknym domu na granicy między Szkocją i Anglią. Życie zdaje się być sielanką dopóki pewnej nocy Amy śni, że umarł jej ukochany koń. Nad ranem znajduje w stajni martwe zwierzę. Wydarzenie okazuje się niepokojące, jednak Amy, jako racjonalistka, próbuje zachować spokój ducha. Następnie Amy śni, że jej były partner przepowiada jej śmierć i oczywiście kilka miesięcy później bohaterka podupada na zdrowiu...

Film śledzi artystyczną, intelektualną oraz emocjonalną podróż jakiej zostaje poddana bohaterka zaniepokojona snem, który wyprowadza z równowagi i podważa jej zwykle bardzo racjonalne podejście do życia. Amy nie ignoruje jednak dziwnego snu – próbuje go wyjaśnić rozmawiając najbliższymi, pisząc pamiętnik oraz robiąc film. Wynikiem takiego podejścia jest ciepły, bezpośredni, trzymający w napięciu autobiograficzny dokument.

Podobny w metodzie jest film The Girl with Black Baloons. Zaczynając zdjęcia reżyserka chciała nakręcić eksperymentalny film o klatce schodowej hotelu Chelsea w Nowym Jorku. Podczas pracy poznała jednak stałą mieszkankę hotelu Bettinę, która okazała się być artystką i niezmiernie fascynującą postacią. Film jest studium charakteru i próbą sportretowania tej nieuchwytnej osobowości oraz jednocześnie refleksją relacji jaka zawiązała się między reżyserką i bohaterką filmu podczas pracy.

Warto też wspomnieć dokumenty krótkometrażowe, a szczególnie Scottish Short Documentary Award Screening – nagrodę, która przyznawana jest twórcom ze Szkocji lub pracującym w Szkocji. Na festiwalu zostało zaprezentowane siedem silnych propozycji z różnorodną tematyką i stylistyką. Według mnie trzy najciekawsze pozycje to Ashura wyreżyserowany przez Roxanę Pope, który jest zapisem mejli narzeczonego do narzeczonej będącej ofiarą zamieszek w Teheranie w grudniu 2009; Melissa Immaculate o kobiecie mieszkającej na obrzeżach miasta, którą śledzimy wraz z kamerą kilka dni przed jej nawróceniem na katolicyzm; oraz film który zdobył nagrodę -pordukcja wspierana przez Edinburgh College of Art, Maria’s Way w reżyserii Anny Milne. Film traktuje o słynnym szlaku pielgrzymkowym w Hiszpanii Camino de Santiago i jest obserwacją współczesnego pielgrzyma oczyma Marii, starszej kobiety, która mieszka przy szkalu i dla której każdy dzień wygląda tak samo.

Festiwal oprócz oczywistej uczty dla kinomanów był też okazją do poznania twórców, producentów, autorów. Dla młodych twórców dopiero zaczynających swą przygodę z kinem – okazją do zawiązania znajomości. Przede wszystkim jednak możliwością obejrzenia europejskich i światowych premier oraz doświadczenia wielu wzruszających i emocjonalnych emocjonalnych podróży.

tekst: Magda Dragan

Komentarze (0)